A necesidade da escritura anárquica
Chego hoxe dende terras un tanto lonxanas. Levoume un tempo volver a redactar esta nota embotellada para todos vós, pero por fin deume por amarrar o cabo ao peirao. Os barcos levan por correntes as veces un tanto peculiares, fóra das cartas de navegación que unen os diversos portos atópanse sempre novos espazos a explorar, aínda ante a apariencia mais banal que podades pensar. Non soemos valorar como se merecen estes lugares alocalizables que nós abren as portas ao descoñecido.
Hoxe falo das etiquetas, que buscan definir a que lugar chegan os nosos navíos, terras firmes na que exploradores previos, mais ou menos interesantes ca nós, collen as nosas mans e invítanos a pasear coa seguridade de saber onde se pisa. Pero son contrario a isto, non creo que o saber se mova no eido do previo como os gregos presocráticos pensaban. Nada en contra do acumulado que a súa testemuña nos pode dar, pero esta afirmación reza cerca do saber polo feito de previrme. Eu busco polo feito de entender como opera algo. Por suposto que iso dache capacidade de previsión, pero cambia a forma de relacionarte con ise algo. Non houbo en ti un obxectivo de instrumentalizar os obxectos e realidades descoñecidas, senón de xenuína resposta a curiosidade. Comezas a ver todo canto che rodea, e sobre todo a ti mesmo, como o que é, só en base a iso un pode comezar a pensar no que será.
Non pretende ser esta unha fonda análise que xentes moito mais capaces ca min teñen feito. Este fenómeno xa iniciado fai anos, naquel Maio do fracaso francés onde as esperanzas izadas ao vento do cambio surcaban cidades de Europa e África. Eses ventos voraces que remataron tan rápido como foron iniciados, non me poden axudar agora mais que no seu espírito de querer remover todo. A miña posición rima co fin das grandes narrativas e utopías, no mundo que busca confrontar coa orde e estrutura imposta nas nosas vidas cunha voz que di, xa estas morto. Foi falso o seu pesar e soño? Non vivimos acaso no mundo da pos-apocalipse tal é como ben define El Chico Morera (https://youtu.be/taw7eRG9SPY?si=dRwjHRYNVULwzKHB)? Non é esta a proba de que as ideoloxías viven e rixen o mundo, que os proxectos utópicos nado delas desfan a pracer e refan do mesmo modo a nosa realidade, nunca morrendo, sempre existindo na eternidade? As preguntas que brotan sen saber como, que interesantes e puñeteras son as veces non creen? Esa tarefa, sobre o gran mundo da ideoloxía, será respostada outro día coa axuda dun bo esloveno. Sería grande demais facelo agora polo que corto co compás e pluma o mapa para marcar un rumbo concreto: a escritura.
Que tipo de novela é o Grant Gatsby? Utilizo un trebello chamado Storygraph onde podes ir colocando os libros que les, pero a comunidade tamén pode etiquetar as razóns do libro, cunha simple denominación por conceptos que se gradua por porcentaxes. Deste xeito buscan non perder o tempo da xente na escolla, ter unha eficiente clasificación fronte a de Goodreads, como ben explica a súa creadora Nadia Odunayo (https://www.theguardian.com/books/2025/feb/16/goodreads-amazon-nadia-odunayo-the-storygraph).
No caso deste libro din del que ten un ritmo medio de lectura, moi centrado nos persoaxes que carecen de diversidade, con certa complicación no desenrolo que se exploran a través das súas imperfeccións, non logrando xerar o teu cariño/amor por eles, que tende a ser inexistente. Estaría dacordo Fitzgerald con esta descrición do seu libro? Debería importarnos acaso iso? Por sorte foi unha persoa que escribu bastante correspondencia, quédanos por tanto o legado da súa obra para intentar atisbar as súas intencións. Noutra destas cartas do mar que vós envio falarei delo. Cantas cartas comprometo non si? Cantas illas pretendo habitar e como o tempo marcha rápido, tan rápido que por obriga cósmica rematara, vindo a morte antes de que poida todas explorar.
Se fose seguidor destas demarcacións das etiquetas que se fan sobre a novela, ou calquera outra, nin se me pasaría pola mente lela. O feito de centrar a acción sobre os persoaxes suscitame interese, pero di que non chega a existir unha conexión con eles. Unha fonda sensación de aburrimento se desperta en min, sendo planos na súa existencia como din, sen variedade, que interese podería suscitar a súa lectura? As súas imperfeccións ademais son iguais, polo tanto repetitivas, nin se quera xeran o desexo de coñecer nesgos das súas personalidades, porque non hai. O xuízo da maioría dicta sentencia sobre a novela de xeito claro! Clama o público : morte!
Escribir é unha das artes mais complexas, pois en cada renglón que estou agora mesmo a construír as ideas descarganse tan veloces a través dos meus dedos, levándome a lugares que nin desexara na miña mente cando me sentei ante o branco abismo. Gústame que sexa así, a expectativa dos títulos, das demarcacións que citei, xeran unha forma perversa de observalo mundo todo. Ata certo punto volvenós ríxidos, tememos non ter o control do noso tempo e deixarnós levar polo que sexa que os meigxs de letras queiran provocar. Si, chameime meigo, porque como ben enfiou Alan Moore as palabras son grandes feitizos cos que lograr alterar as mentes dos lectores. Non logralo non anula a súa natureza, tan só me converte nun mal feiticeiro. Pode lograrse iso cunha escritura predeterminada aos gustos dos lectores? Debería algún de todos vos seguir os seus consellos? Afirmo que non.
Poesía, novela, cómic, guión, ensaio...en todos eles meigxs de todo tipo, adoradores do construír a partir dunha idea que camiñou cara a súas frontes dende o fondo da súas mentes. teñen a necesidade de compartilo cos demais, pois eles son tamén os outros, logrando a súa complicidade, logrando cambiar algo neles. Ninguén, e repito ninguén, por moitas verbas que digan escribe, non o fai só para él. A pulsión esencial é a do propio ser que é un e todo. A base pola que un explora os renglóns e porque desexa atopar algo novo, mais potente e atrevido do que había imaxinado nesa orixe do concepto que a súa mente enuncia. Logrará o seu obxectivo ou non? A onde irá? Esa é a forza que motiva a escritura. Como se dunha ciencia se tratará, non se busca o seguro ou estable. Buscase a verdade, esa que só se logra se un é honesto, a mellor cualidade, e se atreve con todo coa firmeza por diante. Para logralo un debe admitir non estar baixo control, operar coas súas máns unha vez comeza o conxuro. Eu non estou baixo control nesta folla. Escribo si, edito como poido e corrixo as imnumerables erratas que cometo, e aínda así moitas quedan, pero non xurdiu este texto baixo un prompt demarcado, non houbo instante que o meu cerebro puidera concebir de xeito previo todas as combinacións que ía facer. Obrigame ao parecer a ciencia a recoñecer que sabeas un pelín antes que a min, pero tamén son sorpresas para ela e ao final quen toma a decisión? A mente tampouco pode escapar a anarquía do conxuro.
Cada avance vaiche levar a retornar ao vello escrito, revisas e recolles o bo, eliminas aqueles espellismos que no trance do feitizo xeneraches, perfeccionando e facendo mais arriscado, cada vez mellor elaborado, buscando que cumpra o desexo da túa idea ou incluso casándote cunha ramificación inesperada dela, nacendo unha verdade nova, algo co que quizais non contabas, que sen embargo cumpre o fin. Está é para min a escritura anárquica, x feiticeirx na busca da certeza.
Que impacto terá no público? Terá efecto o feitizo? Ten x alquimista que preocuparse da recepción, observar se as súas verbas lograron xerar a súa verdade? Deberías ti Gandalf ir a ver a túa obra a Storygraph? A resposta parece clara, un claro que debe saber os efectos pero x meigx xa sufriu o feitizo para sí. Fitzgerald xa camiñou como Gatsby na procura do seu soño, xa naceu de novo. O impacto ao traballar con esta arte que logra atravesar o tempo cambia a un para sempre. Os lectores penso que sempre seremos secundarios no sentido que outorga a forza da creación. Cando un compón dentro deses camiños mestos fumes, por esas mestas sombras, coa única guia da súa luz inicial non volve a ser o mesmo ao final. Se non se logra o obxectivo nos demais é francamente triste, pero non hai desazón intensa. Todo feiticeirx quere ser mellor para os demais, pero nunca debe deixar, si transformar, o seu ser. No momento que o faga, deixará de facer conxuros e xerará textos análogos as almas artificias. Esta é a lección que penso logrei atopar, nesta viaxe cara o Pacífico que remata con estas verbas.
Os meus nakamas no navio xa berran o partir, a ver se regreso pronto e non me despito coma sempre. Pero que se lle vai facer, fermosas son as velas impulsadas polo libre vento, nunca sabes onde che poden levar, aínda tendo a escolla na túa man e querendo ti arribar a certas terras, non deixan de dicirche con cada sopro: navega lonxe, navega fondo mariñeiro. Nunca sabe un que pode atopar.